ایـــکســـــ پــــــــــی

اولین انسانی که از گیم فشار خورد رو کسی به خاطر نداره ولی فعلا که دور دور فشار خوردنه :/

اما دقیقا چه چیزی توی گیم ها باعث ترشح هرمون فشار خوردگی میشه ؟ چی اونارو سخت میکنه ؟

------------------------------------------

-------------------

سوشیانس :

سختی یعنی چی ؟

یعنی انجام بازی و به سرانجام رسوندنش برای پلیر دشوار باشه .

اینجا دو حالت داره:

یا رابط کاربری سخته

یا گیمپلی

با دسته اول کاری نداریم ، چون بازی ساز هایی که توی این دسته قرار میگیرن و از عمد بازی رو این شکلی میکنن، قیافشون اینجوریه :

رابط کاربری سخت ، یعنی کنترل شخصیت برای بازیکن پیچیده باشه. مثلا بعد از فشردن هر دکمه یا دستور توسط گیمر ، بازی چند ثانیه بعد واکنش نشون میده. یا اینکه کنترلر های پیچیده ای براش میزارن ؛ مثلا در حالت عادی ، w بازیکن رو به سمت جلو میبره ، حالا یه بازی ای بیاد که هر چند دقیقه‌ نقش دکمه ها عوض بشه و آدم مجبور باشه برای جلو رفتن به صورت پیوسته ، دکمه مختلفی رو بزنه اینا میشن رابط کاربری سخت ، که معمولا بازیای خوبی نمیشن و بعد از مدتی فراموش میشن .

و اما حالت دوم ، یعنی گیم پلی سخت ! این بازی ها ، میتونن خلاقانه ، و سرگرم کننده باشن ؛ البته واسه اهلش !

چندیل حالت از گیمپلی سخت وجود داره :

دشمن های سخت :

توانایی دشمنا ، جون ، سرعت و پیوستگی حرکات ، (هوش مصنوعی بالاتر )

برای ایجاد موانع و دشمن های سخت ، معولا جونشون رو زیادتر و میزان دمیجی که به پلیر وارد میشه ، رو‌ بیشتر میکنن. البته این فقط یک حالته و و به تنهایی بازی ها رو خوب و سخت نمیکنه . در بازی ها ، چه آسون چه سخت ، برای اینکه قدرت ضربات پلیر رو نشون بدن ، وقتی که به دشمنا ضربه میزنید ، انیمیشن ضربه خوردن اجرا میشه و اون وسط دشمنه کاری نمیکنه تا شما بزنیدش. در بازی های آسون این انیمیشن خیلی طولانیه و در بازی های سخت این انیمیشن بسیار کوتاهه ، به طوری توی بازی سختی مثل الدن رینگ اصلا به چشم نمیاد. مورد سوم و چهارم رو با یه مثل میگم : باسی مثل مورگات تو الدن رینگ نه تنها در برابر ضربات شما واکنشی نشون نمیده ، بلکه همیشه در حال نزدیک شدن و ضربه زدنه ، اگه جلوش باشید با اون عصا و اگه پشتش باشید با دمش یهتون ضربه میزنه و شما رو ول نمیکنه. به این میگن پیوستگی حرکات؛ ودر عین حال سریع هم هست

چیدمان دشمنان :

گاهی وقت ها ، دشمنا قوی یا سگ‌جون نیستن و به تنهایی به سادگی شکست‌میخورن ،اما بازی ساز ها اونا رو جوری میچنین و در مپ کار میزارن که پلیر وقتی باهاشون مواجه میشه ، غافلگیر بشه . مثل بازی hope less و بازی های دیگه. یا اینکه دشمن ها رو در جاهای مختلف میزارن ، جوری که اگه با یک دشمن مبارزه کنید دشمن های دیگه پشت سرتون وجود دارن و از پشت به شما ضربه میزنن. یا گاهی وقت ها تله ها و موانع مخفی هستن و باید به بازی خیلی توجه کنید تا ببینیدشون. مثل بازی 41148 مرحله فرعی اپیزود چهارم.

===============

محمد:

حالا بازی رو میتونیم سخت حساب کنیم که رابط کاربریش استاندارد و مناسب باشه و گیمپلی، سازو کار دشمنان و چیدمان به خوبی باهاش هماهنگ بشن ":)

رابطه کاربری یا UI بین ما و هر نرم افزاریه، اینکه هدف ما مثل شلیک، حرکت، پرش، کنش، واکنش، برداشتن و... چطوری توسط راهی که ما تعیین میکنیم محقق بشه، دکمه ها و ماوس و دسته وسیله این کارن و اما چیزی که بازی مون اجرا میکنه مثل اینکه کی بمیریم، کی انیمیشن کتک خوردنمون پخش بشه، چه شکلی بپریم، دشمنها تو موقعیت ها چیکار کنن، چطور تفنگ شلیک کنه و خلاصه اینایی که دست ما نیستن کار خود بازی هستن.

جمع این دو عنصر میشه گیم پلی و هرچی اون قسمت سمت ما روان تر و کره تر اجرا بشه سمت کامبیوتر با گفته های سوشنایس سخت شدنش بازی رو چالش بر انگیز میکنه :)

مثال های عذاب اول بزنم براتون :)

رزیدنت اویل 6 که اگه تجربه کرده باشید میبینید دوربین بازی عذاب آوره -.- و یه جاهایی میافته دست خود بازی که شما کنترلش نکنید، بین بازی کردن میبنیید هی انیمیشن های مزاحم اجرا میشن از قبیل افتادن، درمان کردن همگروهی و ...

اینا به تجربه روان بازی ضربه میزنن.

که بعد ها دیدیم دیگه این انیمیشن ها درون گیمپلی جا شدن و تجربه بازی های بعد این سری روان تره مثل وازلین -.-

با گذر زمان کارگردان ها رابطه بین اجزای گیم پلی رو روان تر میکنن و این روند رو میتونید از دارک سولز 1 تا الدن رینگ ببینید که به گفته بعضیا دارک سولز 1 خیلی سخت تره اما چیزی که اتفاق افتاده اینکه گیم پلی توی الدن رینگ به بلوغ کامل رسیده و کاملا در خدمت شماست تا پاره بشید :|

نوع دیگه از سختی هم داریم به اسم سختی روانی

سختی روانی، سختی فنی بازی نیست و ربطی به گیم پلی و کد هایی درحال اجرا نداره، بلکه هنر طراح ها و نویسنده هاست ":) این نوع سختی فشار روانی به ما وارد میکنه که منجر به بالا رفتن ضربان قلب، استرس و احساس سختی کشیدن میشه ":) دقت کردین چرا سولز ها همیشه دارک هستن؟!

مکانیک بعضی بازی های مثل resident evil 2 پر جزئیات نیست، با سه یا چهار تیر کار زامبی ها تمومه ولی اتمسفر ترسناک بازی با کمک صداگذاری های ترسناک و مهمات کمی که بهتون میده شمارو وادار به مدیریت در شرایط سخت میکنه که میرسیم به من که تیر هارو از استرس میزنم تو دیوار :/

درجات گوناگون سختی رابطه گیم پلی و رابط کاربری هستن، در درجات سختی آسون که به اسم esey. amator, kid و اینا شناخته میشن ( به خاطر تاثر روانی کلماتی مثل نوب و آماتور که شما درجه سختی بالاتر رو بردارید) میزان ضربه ای که شما میخورید کم میشه، هوش مصنوعی هم رزم هاتو قوی تر و ضربات شون کاری تر میشه، سلاح هاتون ضربه بیشتری وارد میکنن .

اما چه نوع سختی هایی تو بازی هاست و چرا جدیدا سولز اینقدر گنده شده در حدی که قاطی هر گیم پلی سولز میریزن

Saul:

خیلی از افراد ، به سختی و به چالش کشیده شدن و احساس رضایت بعد از حل اون چالش علاقه دارن و بعضی ها هم میخوان یک تجربه ساده تر داشته باشن. هر کدوم از این دو گروه به بازی نگاه متفاوتی دارند و دلایل خودشون رو هم دارن. بازی ها درجه سختی های متنوعی جلوی گیمر میذارن که افراد با توجه به نگاهشون به بازی ، توانایی ها ، علاقه و... یک درجه سختی رو انتخاب میکنن. در این بازی ها ، سختی با توجه به سبک اون بازی متفاوته و حتی بعضی ها امکان شخصی سازی سختی معما ها و... رو میدن.

بعضی از این بازی ها توجه ویژه ای به درجه سختی های بالا میکنن تا یک تجربه عالی برای گیمرای هاردکور به وجود بیارن ، بازی هایی مثل دووم اترنال ، لست اف اس و دویل می کرای.

بعضی بازی ها هم مثل بازی های سولز لایک ، بدون درجه سختی ما رو توی دنیای خودشون رها میکنن و از همون اول چالش برانگیز هستن. این سختی دو دسته داره: سختی غیر منطقی و سختی منطقی. در سختی غیر منطقی ، بیشتر چیز ها به شانس بستگی داره نه تلاش گیمر ، چون بازی ساز رابط کاری رو بد طراحی کرده و گیمر حتی اگر ده ها ساعت بازی رو تجربه کنه و به همه موانع مسلط باشه ، باز هم احتمال شکست خوردنش بالاست. این بازی ها با شعار اینکه غیر قابل تموم کردن هستن ساخته میشن و به جز سختی نکته مثبت خاصی ندارن که ما رو به سمت خودشون بکشن. یوتیوبر ها و استریمر ها ، تو اوایل عرضه این بازی ها از اون ها محتوا تولید میکنن و مردم هم برای به چالش کشیدن خودشون ، بازی رو تجربه میکنن و بعد از چند ماه ، اون بازی کامل فراموش میشه. این دسته فقط برای خرد کردن اعصاب به وجود اومدن و با موفق شدن در اون ها هم ، حس رضایت پیروزی به آدم دست نمیده چون بر طبق شانس بوده ، نه تلاش ما. بازی هایی مثل only up.

دسته دوم که سختی منطقی ای دارن ، سعی میکنن موانع و چالش های درستی طراحی کنن و سختی بازی در گیم پلیش باشه نه رابط کاربری. بازی های این دسته ، میتونن با توجه به کیفیتشون و ویژگی هاشون بازی های بدی هم باشن اما یک بازی سخت واقعی هستن.

بازی هایی که سختی منطقی دارن ، هدفشون این نیست که گیمر بازی رو تموم نکنه ، هدفشون این هست که یک تجربه چالش برانگیز واقعی در کنار ویژگی های دیگه براش به وجود بیارن. این بازی ها میتونن بازی های به شدت موفق و ماندگاری بشن. مثل سولز لایک های ساخته شده توسط فرام سافتور ، کاپهد ، سلست و...

یک سختی دیگه هم در بازی ها هست که با توجه به عملکرد ما تغییر میکنه و این باعث میشه یک تجربه کاملا منطبق با مهارت های خودمون داشته باشیم و نه از سختی زیادش اذیت بشیم ، نه از سادگی زیاد.

یکی از بازی هایی که از این سختی استفاده میکنه رزیدنت اویل ۴ هست. اگر در بازی تعداد زیادی بمیریم ، دشمن ها بیشتر مکث میکنن و تعدادشون کمتر میشه ، همچنین بازی به ما لوت بیشتری میده و در حالتی که حرفه ای بازی کنیم ، بر عکس. بعضی اسپید رانر ها از این موضوع کمک می‌گیرند و در بعضی نقاط بازی عمدا اشتباه میکنن تا بتونن توی بازی راحت تر و سریع تر پیش برن.

توضیح و جزئیات بیشتر درباره این نوع از سختی رو میتونید توی این مقاله بخونید:

https://www.digikala.com/mag/gmtk-re4-dynamic-difficulty/

===============

محمد:

اما سولز!

سولز سبکی خلق شده توسط هیدیتاکا میازاکی بوده که از سری دیمون سولز تـــــــا به آخرین اثرش یعنی الدن رینگ پیوسته بیشتر و بیشتر به بلوغ رسیده :) با ترکوندن الدن رینگ چه در فروش چه در درو کردن جوایز مُد گیمپلی ها هم رفت به سمت سولز سازی ":)

هرکه سولزش بیش محبوبیتش بیشتر !

با تما فاکتور هایی که زدیم کلی مثال از سولز بود چون معروفه به سخت بودن، آموزش ندادن به گیمر، داستان های مرموز و مجبور کردن گیمر به اینکه خودش بفهمه اونو، نوار استامینا ( خسته شدن شخصیت )، بازگشت تمام دشمنا غیر از باس فایت ها (غول های زیاد بازی) و مبارزه با باس فایت هاش که امضای این سبکه ":)

توی سولز شما باید الگوی مبارزه دشمن رو یاد بگیرید. باید آیتم های قدرت مندی رو جمع کنید، باید به فیزیک شخصیت مخصوصا وزن توجه داشته باشید ( سریع و چابک یا کند و قوی )، باید زمان بندی کنید چون اغلب قدرت ضربات غول ها به شدــــــــــــــــت از شما بیشتره، یعنی با یکی دو ضربه مردید :/

برای کسی که اولین بار وارد این دنیای دارک و انبوه چیزای گُنگ اون میشه اغلب آخرین بارش خواهد بود اما امروزه این سبک شده نماد سختی ولی آیا سخت ترین چیز ممکنه ؟

آیا به قول این سولز فن های متعصب که بعد از انقراض ایکس باکس فن ها و سونی فن ها از زیر بته به عمل اومدن، هرکی سولز بازی نکنه گیمر نیست و غیر از سولز هیچ بازی نمیچسبه و همه ایزی و راحتن ؟!

واقعیت اینکه شما هر گیمی که تجربه میکنید و توش غرق میشید همواره درحال یادگیری هم هستید. اگه به قول سوشیانس رابط خوبی داشته باشی یاد گیری هم ساده تر میشه، رفته رفته با انجام چالش ها دستتون عادت میکنه، الگو هارو درک میکنید و هر بار که بازی رو از اول تجربه کنید یه سری چیزا رو حفظید.

حالا تصور کنید یه بازی دیگه منتشر بشه با همین سبک، مسلما اونقدری که سر اولی پاره شدید سر این فشار نمیخورید و همینطور بعدی و بعدی ، پیش خودتون میگید عجب گیمر هاردکوریم، سولز بلدم پس من یک خدام 🗿💪

اما خرمگس زکی !

با انجام سولز، سولز پلیر خوبی میشید همونطور که با انجام زیاد شوتر، شوتر باز خوبی میشید. هر سبک همیشه درحال تکامله و بین سولز و سبک های دیگه فقط یه سری اشتراکات وجودداره، مثلا همه باس ها الگو و مدت مشخصی برای ضربات شما دارند. اما آیا این الگو تو کالاف دیوتی با مود سخت بدردتون میخوره؟

اونجا که باسی وجود نداره ")

یا سرعت عملتون اونقدری هست که کاپ هد رو تموم کنید ؟

یا حتی روگ لایک ها !

روگ لایک ها هیچ دشمن قوی سخت جونی ندارند اما کاملا رندوم شمارو به چالش میکشن.

سوشیانس :

وقتی یه چیزی توی بازار محبوب میشه ، همه سعی میکنن ازش کپی کنن و چیزی مثل اون بسازن تا از این نمد واسه خودشون کلاهی جورابی چیزی دست و پا کنن.

فقط هم مال گیم نیست.

شما با مراجعه به بازار ، مایکت و گوگل پلی ، میتونید هزاران کپی بی‌کیفیت و چرت و پرت از بازیای معروفی مثل کلش آف کلنز ، مرد عنکبوتی ، ماینکرافت و... ببینید که البته اکثرشون زیر صد بار دانلود میشن :/

یه زمانی فیلم ها و بازی های زامبی ای خیلی محبوب بودن ، برای همین هر کسی توی بازیش یه جوری زامبی کار میزاشت :/ حتی اگه ربطی نداشت :/

الانم ،‌ مد سولز اومده . با وجود موفقیت بازی های با کیفیتی مثل lies of p و بازیای میازاکی ، همه سعی میکنن خودشون رو به این موفقیت بچسبونن و هر طور شده یه جوری سولز رو به بازی بیارن که البته خیلیاشونم موفق نمیشن و به دیار فراموشی میشتابن .

البته گیمرای هک اند اسلش باز هم جدیدا سولز پسند شدن

چون فکر میکنن سولز سخت ترین بازیه و اگه اونو یاد بگیرن هیچ بازی ای براشون سخت نخواهد بود .

ولی کافیه شما این مرحله سوپر ماریو رو بشون بدید برن ، اگه تونستن :

یا یه بازی شوتر ؟

در آخرای این همین مقاله هم به دو تا بازی خوب و سخت اشاره شده.

Saul:

زمانی که میازاکی جوون و گمنام توی استودیو فرام سافتور مشغول به کار بود ، کنترل پروژه Demon souls رو به عهده گرفت. با توجه به اینکه سختی جز مهمی از بازی بود ، سران سونی نگران بودن که نکنه بازی با استقبال خوبی مواجه نشه و شکست تجاری بخوره. اما دیمن سولز منتشر شد و با گرفتن متای ۸۹ و تحسین منتقدان ، نظر گیمر ها رو به خودش جلب کرد و این آغاز کار سبک سولز لایک بود.
از اون زمان تا الان ، میازاکی سه گانه دارک سولز ، بلاد بورن ، سکیرو و الدن رینگ رو ساخت که هرکدوم ویژگی های خاص خودشون رو داشتن ، اما چیزی که در همه اون ها مشترکه ، سختی خاص این بازی ها هست ، یک سختی منطقی و هنرمندانه. ویژگی سولز لایک هایی که توسط فرام سافتور ساخته شدن ، اینه که این بازی ها داستانشون رو با کمک محیط و موسیقی روایت میکنن ، دنیای زیبا و چشم نوازی دارن ، مبارزات و گیم پلی اعتیاد آوری دارن ، باس فایت های خلاقانه ای در اون ها وجود دارن و احساس پیشرفت و رضایت بعد از پیروزی رو کاملا به ما میدن.

یکی از خوبی های دیگه سولز ها ، اینه که در اون ها درجه سختی وجود نداره و همه یک تجربه یکسان دارند. توی بقیه بازی ها ، یک نفر با درجه سختی easy راحت باس رو میزنه و ازش رد میشه و یک نفر دیگه روی hard چندین ساعت سر اون باس گیر میکنه ، این دو فرد هر کدوم از اون باس تجربه متفاوتی داشتن. اما توی سولز ها ، همه یک چالش رو تجربه می‌کنند.
این که گیمر ها میتونن توی بازی به هم کمک کنن باعث میشه گاهی اوقات اتفاقات جالبی رقم بخوره ، مثلا فردی به نام Let me solo her هست که به کسایی که سر باس مالنیا گیر کردن ، کمک میکنه و بیشتر از ۱۰۰۰ بار این باس ، که خیلی ها میگن یکی از سخت ترین باس های الدن رینگ هست ، رو شکست داده. ناشر بازی هم براش هدیه فرستاده و بعضی مود ها ، اون رو به عنوان یک شخصیت غیر قابل بازی اضافه کردن.
اما همه سولز لایک ها اینجوری نیستن. با موفقیت بازی های فرام سافتور و جذب شدن گیمر ها به اون ها ، بعضی از استودیو ها به این فکر افتادن تا بازی سولز لایک بسازن یا از مکانیک سولز لایک ها استفاده کنن تا گیمر ها رو به سمت خودشون بکشونن.

این موضوع باعث شده خیلی از بازی های هک اند اسلش از این مبارزات استفاده کنن که اگر در اون زیاده روی بشه و بهش بیش از حد پرداخته بشه ، باعث میشه این ژانر آسیب ببینه

اما ساختن بازی های این سبک ، کار هر کسی نیست و بعضی از این بازی ها شکست خوردن ، چون فقط سخت بودن و یک تقلید کورکورانه رو انجام داده بودن ، اما خبری از اون دنیای زیبا ، داستان عظیم ، باس های حماسی و... در اون ها نبود. بعضی هاشون هم تبدیل به بازی های فوق العاده ای شدن ، مثل Lies of p ، هالو نایت ، بلسفموس ۱ و ۲ و...

سولز باز بودن ، باعث نمیشه که ما بتونیم همه بازی ها رو به راحتی تموم کنیم. شاید باعث بشه که ما صبور تر بشیم و در مقابل چالش ها یا مرگ های پیاپی در بازی های دیگه ، صبر بیشتری به خرج بدیم و استراتژی بچینیم ، اما هر بازی ای با توجه به سبکش چالش خودش رو داره و این حرف اغراق هست.
یک نکته دیگه هم این که اگر کسی از بازی های سولز لایک خوشش نمیاد ، دلیل نمیشه که نوب باشه و توانایی انجام اون بازی رو نداشته باشه. بلکه مثل خیلی از سبک های دیگه ، سلیقه اش به اون بازی نمیخوره.

در کل بازی های سولز دنیای خاص خودشون رو دارن. بعضی ها عاشقشون میشن و بعضی ها متنفر. پیشنهاد میشه حداقل یک بار به این دنیای شگفت انگیز زمان بدید تا ببینید جز کدوم دسته قرار میگیرید. اگر به این بازی ها علاقه ندارید ، نباید زیر هر پستی که درباره اش هست با سولز باز ها جر و بحث کنید و اگر سولز باز هستید هم نباید هرکسی که به این بازی ها علاقه نداره رو نوب بدونید.

سوشیانس :

و حالا !

دو تا بازی سخت برای اندروید که میتونید ازشون‌ لذت ببرید و صد البته فشار بخورید

No Humanity

نو هیومنیتی ، در حقیقت سخت ترین بازی جهانه. بازی اینطوریه که شما باید یه سفینه رو توی فضا کنترل کنید ؛ و از در و دیوار دائما شهاب سنگ و هیولاهای مختلف و سفینه های دیگه که تیر میندازن میاد ، و باید از همشون جاخالی بدید . اگه فقط یک بار یکیشون بهتون برخورد کنه میبازید و باید از اول شروع کنید ؛ البته پول و تجربه و چیز هایی که جمع آوری کردید برای شما باقی میمونن و از بین نمیرن (روگ لایک نیست ).

بازی مپ های مختلف ، سفینه ها وسلاح ها و آیتم های تزیینی مختلف داره که میتونید اونا رو بخرید . همینطور یک بخش آنلاین بسیار جذاب هم داره که توش هر کسی آخر از همه زنده بمونه ، اون مچ رو برنده میشه و جایزه بهش تعلق میگیره.

محمد: اینو من تجربه کردم خیلی باحاله کلی مرحله و سفینه و دوبرابر EA پرداخت درون برنامه ای داره، برای بیکاری و رقابت بادوستان گزینه باحالیه

لینک دانلود نو هیومنیتی

dagger hood

دگر هود یک بازی اکشن پلتفرمره و توش ما نقش یک دزد دستگیر شده رو بازی میکنید و باید از یک زندان زیر زمینی مخوف فرار کنید.

شما ، یک چاقوی جادویی در اختیار دارید ، که علاوه بر کشتن دشمنا ، میشه باهاش تلپورت کرد !

این بازی خیلی سخته، و سرعت عمل بالایی میخواد ؛ مثلا بعضی جاها شما باید به سرعت در هوا چاقو تون رو پرتاب کنید تا بتونید از بین یک شکاف باریک رد بشید، در غیر اینصورت توی تیغه هایی که روی زمین هست میفتید و میمیرید .

لینک دانلود دگر هود

______________________

حالا که یاد گرفتیم چطوری بازی ها سخت میشن و هر سختی مثل اون یکی سختی نیست وقتشه اندکی به لوِل متمدن بودنمون اضافه بشه و همدیگه رو توی کامنت های اینستاگرام ندریم :) هر گیمی چالش های خودش رو داره زندگی همینه ^_× گاهی سولز تر از وحشی ترین سولز ها، گاهیم یه استراحت موقت به شیرینی گیسومند :)

تشکر ازینکه یکی از طولانی ترین پست هامون رو خوندید و باشد که شماهم چیزی آموخته باشید مثل من ")
تجربه سختی هاتون رو تو کامنت ها بگید

و تا بحثی دیگر

بدرود 🍔