ایـــکســـــ پــــــــــی

ترمی گذروندم خدا نصیب گرگ بیابون نکنه 😪

تاریخ را فاتحان مینویسند.

جمله ای که بار ها جاهای مختلف شنیدیم، خوندیم و شایدم گفته باشیم ":) به این معنی که هرکی این دعوای برره ای رو برد تا چند سال شایدم چند صد سال روایت خودش را به همه قالب میکنه. روایتی که میتونه صددرصد درست هم نباشه.

تو این قسمت از سیاست در گیم میریم سراغ بازی حذف شده Fursan al-Aqsa از استیم و صحبت درباره نقش آمریکا تو بازی های جنگی ":)

مثل اینکه چرا یه بازی از جنایات متفقین نداریم؟ همیشه باید برنده ها همه چیز بسازن؟

آیا جنگ همش بکش بکش امتیاز بگیر قهرمان شو هست؟

به نام کردگار هفت گردون

اینجوری

در حقیقت ما ها هم که به خودمون میگیم گیمر ، کار خاصی انجام نمیدیم

هر کسی هم که بازی کنه ، گیمره.

این چیزیه که تقریبا از سوی همه مردم پذیرفته شده ؛ و در حقیقت بجز این ، گیمر معنی دیگه ای نداره.

حالا بعضی از نهاد ها و مجله ها ایجادشدن تا بازی های خوب ، و بد رو معرفی کنن ؛ مثل گیمفا ، زومجی ، ویجیاتو ، بازینگار ، پارسی گیم ، بازی ویزیون و ... . و کازینو !

این مجله ها از حدود ۳۰ سال پیش شروع به فعالیت کردن و از اون موقع اصطلاحات عجیب و غریبی رو به این صنعت اضافه کردن ، مثلا گیمپلی یعنی هر کاری که شما برای سرگرم شدن در بازی انجام میدید. گیمپلی نباید تکراری باشه و همیشه باید در عین ثابت موندن ؛ خودش رو در طول بازی بروزرسانی کنه ، طوری که بازی باز ، فعالیت های متنوعی رو انجام بده تا حوصلش سر نره .

این یک چیز واضحه ، هر بچه پنج ساله ای این موضوع رو میدونه ، ولی خب این رسانه ها اسمشو گذاشتن گیمپلی ؛ طوری که آدم با مواجه با این کلمه کرک و پرش میریزه میگه یا خدا این چیه :/ و چیز خاصی نیست.

در طول زمان با ارائه بازی های خلاقانه و نوین ، یک انقلاب ، و یک سبک ایجاد میشد. البته الان به حدی ایده ها اشباع شدن و بازی ها شبیه هم ، که یک انیمیشن جدید ، یا یک سیستم کوچیک ساده ، انقلاب تلقی میشه !

سبک های زیادی وجود داره ، و هیچکس اسم همه رو نمیدونه. هر کسی فقط سبک مورد علاقه و سلیقه خودشو بازی میکنه و اهمیتی هم به بقیه نمیده.

گیمر بودن ، یعنی بازی کردن

و دونستن اسم ها و اصطلاحات ، فرعیه

هر چند با یک بار گشتن توی یک سایت گیم همه اصطلاحات رو یاد میگیرید.

#

پس الکی فکر نکنید اینجا جای عجیبیه یا قراره چیزی نفهمید

،

،

،

با تشکر از ممد که ازش اصکی رفتم :/

بدرود !

(این آرت رو خودم کشیدم....)

بازم یه پست درمورد سونیک ای اکس ای

و اینبار درمورد محبوب ترین ای اکس ای تاریخ

که اینبار قراره با جمع نویسنده های کازینو بنویسیمش

پس در ادامه مطلب با ما همراه باشین تا بیشتر درمورد این یگانه خدای دنیای ای اکس ای یاد بگیریم و سیر تحولش از یه خدای دل رحم به یه شیطان وحشی رو بررسی کنیم

امروز به نقد یکی از برترین با ی های تاریخ، یکی از بهترین بازی های ژانر ایمرسو سیم(یکی از زیر ژانر های مخفی کاری)،یعنی دیسانرد میپردازیم.این نکته هم اضافه کنم که این بازی بازی مورد علاقه خودم است.بریم برای نقد!

شخصیت پردازی بازی کمی مورد دارد،همام اول یک ملکه میبینم،همان اول میمیرد و بعد میفهمیم او همسر ما بوده است!بعد هم یک دختر میبینم و میفهمیم دخترمان است و باید با آن قایم باشک بازی کنیم!

اما با اینحال داستان بازی بی نظیر است.داستان مردی دنبال انتقام،که تنها خوشی اش دخترش اش است(بخواطر همین است خیلی از مراحل بازی درباره نجات دخترش است).مردی که از گارد سلطنتی ملکه و همسر او، بخواطر یک توطئه‌ به زندان میفتد. در همان اوایل بازی ما از خدای این بازی،قدرت های ماورایی دریافت میکنیم.البته این اخرین دیدار ما با خدای این بازی نیست.ما در این بازی بار ها و بار ها با این خدای جذاب ملاقات میکنیم و با او گپ میزنیم و ممکن است گاهی در کنارش قلیونی هم چاق کنیم(!).هر چه نباشد،او به ما قدرت های ویژه ای داده است!التبه سوء تفاهم نشود،این خدا به کسان دیگری هم این قدرت را داده است و خواهد داد و فقط شما نورچشمی خدا نیستید!

این قدرت ویژه قابلیت های جذابی دارد.میتوانید خودتان یک موش شوید،میتوانید موش هارا به جون کسی بندازید،میتوانید تلپورت کنید(بهترین قابلیتش همین است) و کلی قابلیت دیگر.بیشترین جذابیت گیم پلی هم همین است.البته ما کلی سلاح،نارنجک و یک شمشیر عالی داریم که توسط داشنمند شهر ماPiero Joplin،قابل ارتقا است(همین ماسک معروف شخصیت را هم این داشمند ساخته است).واقعا به شخصه به ایشان ارادت خاصی دارم،وقتی این ماسک را برایم ساخت،حس میکردم خفن ترین ادم شهر هستم.

البته به یکی ازجذاب ترین بخش های گیم پلی بازی اشاره نکردم،یعنی وقتی که شما یک ضربه خوب به دشمن میزدنید و دشمن دستش قطع میشود یا حتی گاهی نصف میشود!(این اتفاق خیلی نادر است)

همه این بخش ها را کنار هم بگزاریم، به سختی به اتمسفر و گرافیک خاص بازی میرسند.وقتی به ساختمان های بازی نگاه میکنیم دقیقا این حس طاعون زدگی شهر را به ما منتقل میکند و با داستان بازی خیلی جور است.

وقتی وارد محیط بازی میشوم،حس افسردگی و ناراحتی به من غلبه میکند و انوقت است که سازندگان بازی را تحسین میکنم.شما فقط نگاه کنید، اسمون پر از دود،خانه های متروکه و آن جو تاریک با آن داستان تاریک چگونه صحنه های خارق العاده میسازند.

حال چه کنیم؟ بازی کنیم یا نکنیم؟

اگر به من باشد، حتی وقتی قرار است فقط تا اخر عمرم یک بازی را انجام دهم،قطعا همین است.اگر داستان،گیم پلی و گرافیک را دوست دارید قطعا این بازی را انجام دهیم.

و در آخر نمره بازی

سلام به گرمی وعده های توخالی ":)

مخصوصا برای اونایی که وعده دوست دارن!

با تاخیر زیاد اینجاییم تا به یکی از مراسمات مرسوم رسم شده جف کیلی بپردازیم. ازون دست مراسم هایی که همیشه تو دسته "مراسم ها" بهشون میپردازیم^_^.

گیم آواردز با کمک تبلیغات گسترده و نام های کلفتی که توش هستند چیزی معادل مراسم اسکار برای بازی هاست و هرساله توش یه عده انتخاب میشن، برنده میشن و معرفی میشن ، یه کارای دیگه مثل نمایش و موسیقی هم دارن که من هیچوقت تماشا نکردم. درحدی که از بقیه دیدم که همچین کارایی هم میکنن.

جمعیت باید هیجان زده بشه دیگه ...

اما مراسم 2024 اسکار ویدئو گیم چی بود چی داشت و چی توش معرفی شد، اصن مهمه؟ کجاش مهمه؟ کدوم قسمتش تو شب اول قبر سوال میاد؟ بازی جدید ناتی داگ چرا اینقدر زبالست؟

.

.

بریم ادامه براتون خلاص کنم ":